LinkedinTwitterFacebookInstagram

Eight days a week: nostalgische docu over toerjaren Beatles

By on Dec 7, 2016 in Boekrecensies | 2 comments

Dit blog is eerder verschenen op:
Redseats.nl

 

 

Overal waar de vier jongens uit Liverpool arriveerden, ontstond chaos. Drommen mensen, voornamelijk gillende tienermeiden, verpletterden elkaar zowat om maar een glimp van hen op te vangen. Er heerste Beatlemania.

De documentaire Eight days a week gaat over de toerjaren van de The Beatles van 1962 tot 1966. Filmmaker Ron Howard volgt de Beatles vanaf hun vroegste optredens tot aan hun laatste concerten. Ook Paul McCartney en Ringo Starr (de twee overgebleven Beatles) komen aan het woord en blikken terug op hun roemruchte jongensjaren. Na vijf jaar zetten de Beatles er een punt achter. Ze waren de Beatlemania beu.

Eerste bandoptreden in stadion

In de zomer van 1965 traden de Beatles op in het Shea Stadium in New York. Het was de eerste keer in de geschiedenis van de popmuziek dat een stadion werd gebruikt voor een concert. Op last van de autoriteiten móesten The Beatles hier optreden. Een schouwburg of concertzaal kon hooguit een paar duizend man herbergen. Hoe kon de politie de tienduizenden fans die geen kaartje hadden weten te bemachtigen anders in toom houden? Kaartje of niet, komen zouden ze toch. Het stadion bood uitkomst.

Duizend transistorradio’s

Met een publiek van 55.600 fans was het concert stijf uitverkocht. De speakers waren niet toereikend om het gegil van de menigte te overstemmen. Het geluid kraakte dat het vroor. Alsof er duizend transistorradio’s op hun allerhardst stonden. De techniek was er toen natuurlijk ook niet naar. De Beatles konden met een paar microfoons en versterkers niet de uithoeken van het stadion bereiken. Ze konden zichzelf amper horen.

Zakdoekjes

Het zijn nostalgische beelden. Een uitzinnige menigte tieners gaat compleet uit zijn dak. Vaders en moeders kijken lacherig om zich heen en weten zich geen raad met de situatie. Om hun puberdochters enigszins te troosten delen ze zakdoekjes uit. Tijdens het concert zijn 2000 politiemensen aanwezig om alles in goede banen te leiden. Tientallen meisjes gaan van hun stokje en moeten worden weggevoerd. Als het concert na een half uur is afgelopen, stormen toeschouwers het veld op. De Beatles stappen in een limousine en worden met een noodvaart het stadion uitgereden. Fans blijven ontsteld achter.

Let love rule

Iedereen hield van de Beatles. Ze waren knap, brutaal en hadden gevoel voor humor. In de tijd van de Vietnamoorlog, de Cubacrisis, de moord op Kennedy en de rassenscheiding kon de wereld wel wat optimisme gebruiken. De Beatles steunden de burgerrechtenbeweging in de Verenigde Staten door openlijk afstand te nemen van rassenscheiding. Ze lieten zelfs in hun contract vastleggen dat ze niet zouden optreden voor een publiek waarbij blank en zwart gescheiden waren. Ze waren hun tijd ver vooruit. Let love rule gold voor iedereen.

Keerpunt

Maar hun roem eiste z’n tol. Concerten liepen steeds vaker uit de hand. De documentaire laat goed zien hoe de jongens steeds minder plezier krijgen in het optreden. Op de vraag van een journalist waarom hun fans zo hard gillen, antwoordt een jonge John Lennon: “We don’t know! We couldn’t tell you!” Maar voor de Beatles was het duidelijk: de mensen kwamen niet voor hun muziek. Ze kwamen om op te vallen, uitgedost op hakken en in glitterjurken. Ze kwamen voor de sensatie.

‘Groter dan Jezus’

De situatie werd link toen John Lennon in een interview in een tijdschrift had gezegd dat The Beatles populairder waren dan Jezus. De Beatles moesten het ontgelden. Hun platen werden zelfs verbrand. Waar haalden de jongens het lef vandaan om zichzelf boven Jezus te plaatsen? John Lennon moest diep door het stof. Natuurlijk waren de Beatles niet groter dan Jezus, maar de jeugd was meer bezig met de Beatles dan met het geloof. Zó had hij het bedoeld.

Sgt. Peppers Loney Hearts Club Band

Hun laatste live optreden was in 1966 in het Candlestick Park in San Francisco. In 1967 kwamen de Beatles terug als Sgt. Peppers Loney Hearts Club Band. Het gelijknamige album wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke albums in de popmuziek. Er werd geëxperimenteerd met nieuwe muziekstijlen en -instrumenten. Ook werden er innovatieve opnametechnieken gebruikt. Dit waren geen jongens meer op een gitaar en achter een drumstel. Dit waren grootse musici.

Ik had erbij willen zijn

Eight days a week is een zalige documentaire. Al waren de Beatles ver voor mijn tijd, even waande ik me in hun wereld en in de wereld van de Beatlemania. De beelden slokten me helemaal op en gaven mij het gevoel van: Ik had erbij willen zijn! Ik had het willen meemaken!!

2 Comments

  1. Esther Dado

    04/05/2017

    Post a Reply

    Dank voor je compliment. Ja hè… een heerlijke documentaire om bij weg te zwijmelen!

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Share This