LinkedinTwitterFacebookInstagram

Interview Funda Müjde: ‘Mijn vader werd verliefd op Nederland’

By on Mar 30, 2014 in Interviews | 0 comments

Op de fiets van Nederland naar Turkije. Actrice en cabaretière Funda Müjde gaat het doen. Zeven jaar geleden liep ze een dwarslaesie op bij een verkeersongeluk. Lopen kan ze niet meer. Nu wil ze op de fiets naar Turkije. Ze wil zichzelf overwinnen. Maar ze heeft nóg een reden. Dit jaar is het vijftig jaar geleden dat haar vader naar Nederland kwam. Net als vele andere Turkse migranten.

Funda, stel jezelf voor!

Ik ben Funda Müjde. Geboren in Turkije en getogen in Nederland. Mijn vader is in 1964 als arbeidsmigrant naar Nederland gekomen. Hij werd verliefd op Nederland. De discipline, de georganiseerdheid, verplicht onderwijs voor iedereen: hij vond het fantastisch. Hij kwam hier om te werken en om geld te sparen. Dan zou hij weer terugkeren naar Turkije. Maar het sparen viel tegen. Hij liet ons overkomen, zodat mijn moeder hier ook kon werken en wij naar school konden. Van terugkeren is het nooit meer gekomen.

Waar draait jouw wereld momenteel om?

Over drie maanden vertrek ik op de fiets naar Turkije. Ik train zoveel mogelijk om mijn conditie te verbeteren en ik doe krachttraining. Verder moet ik nog veel organiseren voor mijn project en ben ik druk met sponsors zoeken. Ook treed ik nog regelmatig op. En onlangs heb ik nog een debattenreeks voorgezeten over de aankomende Participatiewet.

Wat heeft het ongeluk met je gedaan?

Het ongeluk is nu zeven jaar geleden. De pijn en de angst die ik toen had, kan ik nog goed terughalen. Mijn zelfvertrouwen was geknakt. Niet alleen ik had dwarslaesie; het hele gezin had dwarslaesie. Mijn zoon was net 15 en mijn dochter werd 18. En dan besef je pas hoe jong 18 eigenlijk is.
Aanvankelijk dachten we dat ik tot aan mijn nek verlamd zou zijn.Toen ik in Istanbul op de intensive care lag heeft mijn geliefde mij via de telefoon ten huwelijk gevraagd. Hij wilde dat ik wist dat hij me nooit meer kwijt wilde, wat er ook van mij overbleef. Iedereen was zo ontroerd. Later hoorde ik dat de arts had gezegd dat als je op die manier een operatie ingaat, dat een positieve invloed heeft op het herstel.

Heb je bij jezelf een omslagpunt gemerkt?

Dat heb ik me niet als zodanig gerealiseerd. Ik heb wel vaker gedacht dat ik het geaccepteerd had, maar vervolgens kreeg ik dan toch weer een terugval. Ik denk ook niet dat ik ben veranderd. Maar ik heb mezelf wel beter leren kennen. Mensen zeiden vaak tegen me dat ik zo’n optimist was. Maar ik vond mezelf juist zwaarmoedig. Theater en cabaret hielden me op de been.

Na het ongeluk kwam ik tot het inzicht dat ik écht een optimist ben. Terwijl ik zwaargewond in bed lag, was ik begaan met de mensen aan mijn bed. Ik was mezelf, ik had geen maskers, ik was geen spat veranderd. Dat vond ik een mooie een ontdekking.

Hoe ziet jouw ideale wereld eruit?

Ik heb mijn geloof in een ideale wereld allang verloren. Ik kan wel zeggen een wereld zonder uitbuiting, honger en oorlog, maar daar geloof ik niet in. Ik streef wel idealen na. Begin bij jezelf. Dan kun je je eigen ideale wereld nastreven, in het klein.

En jouw ideale Nederland?
We zitten in een moeilijk proces. Er heerst zoveel agressie en frustratie in dit land. Dialoog is de enige ruimte die je elkaar kunt geven, maar zelfs een dialoog blijkt niet mogelijk. Neem de zwarte-pieten-discussie die op zo’n vreselijke manier is gevoerd. Nederlanders zijn racistischer dan ze zelf weten of willen toegeven. Maar misschien is racisme wel mens-eigen?

Laatst zat ik bij Pauw & Witteman aan tafel met Martin Bosma [PVV]. Zo’n man heeft een bepaald beeld in zijn hoofd en daar krijg je ‘m gewoon niet van af. Mensen hebben zoveel angst en zijn onwetend. Ik bedoel, het is toch bizar dat de PVV de meeste stemmen heeft in plaatsen waar geen allochtoon woont.

Mijn leven lang vecht ik al tegen vooroordelen. Mijn even lang moet ik mij al bewijzen tegenover de Nederlanders, maar ook tegenover de Turken. Op die manier wil ik er geen energie meer insteken. Wat ik kan doen, is mensen verbinden. Jörgen Raymann en Ali B zijn ook verbinders. Ik denk dat verbinden de sleutel is tot een betere wereld. We moeten zaadjes leggen. En die ontkiemen misschien pas over tien jaar, maar dat is wat we nu kunnen doen.

De vorige keer sprak ik Agnes Jongerius. Zij wil van jou weten waarom je de lat zo hoog legt door op de fiets naar Turkije te willen?

Ik ervaar het niet als ‘de lat hoog leggen’, maar ik moet er natuurlijk wel hard voor werken en om mijn plan te verwezenlijken. Er gebeurde opeens veel tegelijkertijd. Ik was intens verdrietig, maar ik wilde niemand meer lastig vallen met mijn verdriet. Ook had ik last van de crisis. Mijn radioprogramma dat ik drie keer per week deed stopte door de bezuinigingen. Ook dát gaf leegte. En ik miste het bewegen verschrikkelijk; het gebrek aan lopen, zwemmen, de natuur in gaan.

Toen ontdekte ik de Berkelbike en er ging een wereld voor me open. Ik kon weer bewegen. Ik had mijn vrijheid terug. Ik stelde mijzelf de vraag: voor wat zou ik álles uit m’n handen laten vallen? En ineens was het antwoord duidelijk. Als ik echt mag kiezen, dan laat ik alles uit mijn handen vallen om te gaan fietsen. En toen kreeg ik een visioen. Dit jaar is het vijftig jaar geleden dat mijn vader naar Nederland kwam. Ik moest denken aan De eeuw van mijn vader van Geert Mak en ik dacht ineens ‘De halve eeuw van míjn vader’. Ik had ineens de context gevonden waarom ik op de fiets naar Turkije wilde. Het is de vrijheid en het is de pijn waard. Ik heb het gevoel dat ik met deze reis mezelf kan overwinnen.

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Share This