LinkedinTwitterFacebookInstagram

Interview Jamliah Blom: ‘Surinaamse kinderen zijn beleefder’

By on Oct 23, 2013 in Interviews | 0 comments

Jamilah Blom voelt zich Nederlands én Surinaams. Maar als het om de opvoeding van de kinderen gaat, is ze Surinaamser dan ze dacht. Ouders, grootouders, ooms en tantes, maar ook de oudere neven en nichten… samen voeden ze de kleintjes op.

Jamilah, stel jezelf voor!

Jamilah BlomIk ben Jamilah Blom en ik ben docent in het hoger onderwijs. Naast docent ben ik vrijwilliger en organiseer ik allerlei activiteiten om de cohesie in de buurt te bevorderen. Ik ben ook moeder van twee kleine kinderen. En ik ben óók nog de vrouw van mijn man. Al die rollen typeren mij. Daar komt bij dat ik in twee culturen leef, die beide belangrijk voor mij zijn. In Suriname voel ik me soms meer Nederlands. En in Nederland voel ik me soms meer Surinaams, zeker wat betreft de opvoeding van mijn kinderen.

Kun je een voorbeeld noemen?

Een belangrijk verschil met de Nederlandse cultuur zijn toch wel de beleefdheidsvormen. In Suriname leren kinderen meer respect te hebben voor volwassenen. Tegen een volwassene zijn ze beleefder en spreken ze met twee woorden. In Nederland zijn ze daarin gemakkelijker. In de Surinaamse cultuur zijn we ons er ook meer van bewust dat we elkaar nodig hebben. Families wonen vaak dicht bij elkaar. En samen voeden we onze kinderen op. Dat geeft zoveel meerwaarde.

Vorige keer interviewde ik jou moeder. Zij wil graag weten wat er volgens jou moet er gebeuren om de schoolcarrière van kinderen met een bi-culturele achtergrond succesvoller te doen verlopen?

Zo, da’s een pittige vraag! Ik denk dat belangrijk is dat je die bi-culturaliteit onderkent. Eigenlijk moet je als leerkracht kennis hebben van diversiteit. Ik doceer het vak ‘Communiceren met kinderen’. Tijdens een college liet ik een fragment zien van de Japanse documentaire Children Full of Life. Deze documentaire gaat over een leraar, Toshiro Kanamori, die lesgeeft aan negen- en tienjarigen.

Meester Kanamori leert zijn leerlingen niet alleen dat ze goed hun best moeten doen op school; hij leert ze ook dat het belangrijk het is om sámen te werken en eerlijk te zijn tegen elkaar. Ook leert hij de kinderen om over hun gevoelens te praten. Zo gaan zijn zich beseffen dat het belangrijk is om voor elkaar opkomen en dat het buitensluiten van anderen verkeerd is.

Teacher Kanamori Children full of LifeIn het fragment bouwen de kinderen samen vlotten. Het project eindigt ermee dat ze wedstrijdjes mogen gaan varen. Eén leerling krijgt straf van meester Kanamori, omdat hij zat te klieren. Hij mag niet meedoen met de wedstrijd. Zijn klasgenootjes zijn het hier niet mee eens. Ze geven toe dat de jongen zat te klieren, maar willen toch graag dat hij meedoet. Als de leerlingen spreken, houdt meester Kanamori zijn ogen gesloten.

Een van mijn eigen studenten vond het vreemd dat de meester zijn leerlingen niet aankeek. Maar dit is nou typisch een voorbeeld van een cultuurverschil. Deze Japanse leraar houdt zijn ogen juist gesloten zodat zijn leerlingen de ruimte krijgen om te zeggen wat ze willen zeggen. Dergelijke cultuurverschillen kunnen dus voor verwarring zorgen. Leerkrachten en docenten zouden zich hier bewust van moet worden.

Op de opleiding Pedagogiek (HvA) doceren we het vak Diversiteit. Alle vormen van diversiteit komen hier aan bod. Het gaat dus niet alleen over zwart en wit, man en vrouw, maar ook over homo en hetero. Er zijn ook projecten van de Stichting Kennis en sociale Cohesie, waarbij zwart en witte scholen elkaar ontmoeten. Op die manier leren kinderen met andere culturen in contact te komen. De Weekend Academie richt zich ook op cultuurverschillen.

Hoe ziet jouw ideale wereld er uit?

Een wereld waarin iedereen meer aan zijn medemens denkt en het sociale voorop stelt. Het lijkt alsof er steeds minder ruimte is voor dat sociale aspect. Ook in de klas merk ik dat de studenten steeds meer gericht zijn op hun eigen ding. Laatst was ik bij de ledenvergadering van de Partij van de Arbeid, waar ik deelnam aan de rondetafelgesprekken die over het onderwijs gingen. Ook hier viel me op dat mensen het vooral wilde hebben over wat hun persoonlijk aanging. Maar het had hier juist moeten gaan over het beleid, over wat ons gezamenlijk aangaat.

Welke kunst zou je verplicht stellen?

Klassieke muziek! Eigenlijk zou elk kind klassieke muziek mee moeten krijgen. Ik ben er mee opgegroeid. Bij mijn vader luisterde ik elke zondagochtend naar klassieke muziek. ’s Middags mochten we pas wat anders opzetten. Door te leren luisteren naar klassieke muziek ga je muziek meer waarderen. Het roept zoveel emoties op. Het is bovendien een goede basis om later je eigen muziekstijl te ontwikkelen. Juist de combinatie van klassieke en moderne muziek vind ik heel waardevol.

Aan welk wereldwijf zou jij de wereldheerschappij willen toevertrouwen?

Ik vind Saundra Williams een wereldwijf. Ik heb haar jaren geleden leren kennen toen ze nog coördinator was van jongerenstichting Mosa, een stichting die radioprogramma’s maakte en debatten organiseerde. Ik heb altijd bewonderd hoe ze zich steeds weer vol enthousiasme inzette voor de jongeren en de stichting. En dat in combinatie met haar baan en de zorg voor haar kinderen! Nu ik zelf moeder ben en een drukke baan heb, moet ik aan haar denken. Het is soms moeilijk de balans te vinden. Ik vond het zo knap hoe zij werk en kinderen altijd heeft kunnen combineren.

Wat wil je van haar weten?

Waar haal je elke keer opnieuw de kracht vandaan om alles steeds maar weer door te laten gaan?

Lees verder: Interview Saundra Williams

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Share This