LinkedinTwitterFacebookInstagram

Interview Saundra Williams: ‘Mijn Surinaamse achtergrond betekent veel voor mij’

By on Dec 2, 2013 in Interviews | 0 comments

Als kind verhuisde Saundra vaak. Van Suriname naar Nederland, van Nederland naar Curaçao, en weer terug naar Nederland. Saundra’s dubbele achtergrond loopt dan ook als een rode draad door haar leven. Het was niet altijd makkelijk, maar het heeft haar uiteindelijk sterker gemaakt.

Saundra, stel jezelf voor!

Ik ben Saundra Williams, 43 jaar en moeder van twee kinderen. Daarnaast ben ik manager Art en Community in het Bijlmer Parktheater. Deze afdeling houdt zich bezig met amateurkunst en talentontwikkeling.

Waar draait jouw wereld momenteel om?

Om mijn twee kinderen. Ik heb net een heftige tijd achter de rug met mijn oudste dochter, dus mijn gezin was even ‘center of my world’. Daarnaast ben ik druk bezig met het organiseren van het Black Magic Woman Festival.

De vorige keer interviewde ik Jamilah Blom. Zij wil van jou weten waar je toch elke keer opnieuw de kracht vandaan haalt om je voor alles met zoveel overgave in te zetten?

Daar sta je eerlijk gezegd helemaal niet bij stil. Zo ben ik en zo ben ik altijd geweest. Als ik ergens voldoening uit haal, dan geeft met dat de kracht om door te gaan. Maar ik ben wel altijd op zoek naar dingen waar ik energie van krijg. Ik werk vooral graag met jongeren. In de tijd dat ik bij Mosa werkte [Multiculturele Omroep Stichting Amsterdam] waren allochtone jongeren voortdurend negatief in het nieuws. Maar ik wist dat er ook een andere kant was. En dát was voor mij de drijfveer om die jongeren zich via de radio op een positieve manier te laten uiten.

Mosa is uitgegroeid tot één grote familie. En ik coördineerde dat allemaal vrijwillig. Vaak had ik ná mijn werk nog een vergadering. Dan was ik zo moe en dan dacht ik ‘hoe ga ik dit doen?’ Maar als ik dan binnenkwam en de jongeren waren blij mij te zien, dan was mijn moeheid écht weg. En dát is ook wat me nu in mijn werk er doorheen helpt: de positieve energie van anderen geeft mij de kracht om te kunnen doen wat ik doe en om te zijn wie ik ben. Maar ik heb dan ook wel een hele lieve vent thuis die mij ondersteunt… anders zou ik het niet volhouden.

Wat wil je aan deze wereld veranderen?

Mmmm… dat een lastige vraag, want je gaat in meteen heel groot denken: armoede, het zwart/wit verhaal, discriminatie. Ik zou willen dat we nader tot elkaar komen. Ik zou mensen willen motiveren om binnen hun eigen omgeving de ander op een integere en positieve manier te bejegenen. Durf open te zijn en maak dingen bespreekbaar. Als iedereen dat zou doen, wat zouden we dan een andere wereld hebben.

Deze discussie schuurt en botst, maar waarschijnlijk is het nodig om nader tot elkaar te komen. Als dingen botsen gaan dingen ook veranderen. Juist nu deze discussie zo openlijk wordt gevoerd, gaan mensen er over nadenken. Het gaat om begrip van beide kanten, het gaat om het gesprek. Niet om het geschreeuw in media, want dan luistert niemand.

Dat lijkt niet echt te gebeuren nu met die zwarte-pietendiscussie?

Het is zeker niet mijn intentie dat het Sinterklaasfeest afgeschaft moet worden. Die warmte en gezelligheid is fantastisch. Ik ben wel tegenstander van het fenomeen zwarte piet. Het stoort mij dat zwarte piet wordt neergezet als karikatuur van ‘de zwarte mens’. Die invulling moet anders. Voor kinderen maakt het echt niks uit of pieten zwart, rood of groen zijn.

Welk boek zou jij verplicht willen stellen?

Ik lees graag boeken van zwarte schrijfsters. De autobiografie van Angela Davis is míjn bijbel. Zij heeft gevochten voor gelijke rechten voor zwarten in Amerika. Mijn dubbele achtergrond is heel belangrijk voor mij en loopt als een rode draad door mijn leven. Bij zwarte schrijfsters zie je die dubbele achtergrond ook terugkomen in hun werk. Dat geeft zoveel herkenning.

Ik ben op mijn vierde vanuit Suriname naar Nederland gekomen. Ik was de enige zwarte op school, totdat ook mijn zusje erbij kwam. Het was een moeilijke tijd. Toen ik eindelijk vriendinnen kreeg, gingen mijn ouders scheiden. Mijn moeder hertrouwde met een Antilliaan en op mijn twaalfde verhuisden we naar Curaçao. Op Curaçao was ik zo Hollands als maar kon. Ik trok dan ook naar de Nederlandse meisjes, want díe kende ik. Maar ze moesten me niet. En de Antilliaanse meisjes, die ik herkende in huidskeur, moesten me ook niet. Voor hun was ik die zwarte ‘makamba’. [Makamba is een negatieve benadering voor ‘de Nederlanders’.] Op mijn negentiende ging ik terug naar Nederland om te studeren.

Ook op de universiteit was ik bijna de enige zwarte. En dan ga je op zoek naar dingen om je aan vast te houden, want je móet overleven. Zo ontdekte ik de biografie van Angela Davis. Tijdens mijn studie sociale wetenschappen heeft dat boek mij er doorheen gesleept.

Wie vind jij een wereldwijf?

Ik vind Jeritza Toney een echte powervrouw. Ze werkt als freelancer voor het Bijlmer Parktheater. Daarnaast maakt zij eigen theaterstukken en geeft zij theaterles aan kinderen. Ik heb er bewondering voor dat ze haar hart heeft gevolgd. Ze werkte als fysiothearapeut en heeft een onzekere overstap maakt de kunst- en cultuursector.

Ik heb er ook bewondering voor hoe zij andere vrouwen inspireert. Ze is genezen van borstkanker en ze gebruikt haar ervaring om andere vrouwen kracht te geven. ‘Doe wat je wilt doen in het leven’, dat is wat Jeritza wil overbrengen.

Wat wil je van haar weten?

Hoe heb je de moed gevonden om de (onzekere) overstap te maken naar de kunst- en cultuursector en je hart te volgen?

Lees verder: Interview Jeritza Toney

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Share This